غزه؛ نقطه عطف سقوط اخلاقی نظام بینالمللی
عبدالله رحمانی
آمارِ ۶۸ هزار و ۲۲۹ شهید فلسطینی در غزه، فراتر از یک رقم سرد، روایتگر فروپاشی نظم اخلاقی جهان معاصر است. این عدد، بازتابی است از ماشین کشتاری که به رغم امضای توافقنامه آتشبس در شرمالشیخ مصر با حضور دونالد ترامپ و سران عرب، همچنان به کار خود ادامه میدهد. انتقال پیکر ۱۳ شهید جدید به شفاخانههای غزه در ۲۴ ساعت گذشته نشان میدهد که توافقنامهها در برابر عزم رژیم صهیونیستی برای ادامه جنایت، تنها کاغذهایی بیاثر هستند.
اما جنایت در غزه تنها به بمباران محدود نمیشود. وزارت صحت غزه از مرگ ۴۲۲ نفر بر اثر گرسنگی خبر میدهد؛ جنایتی که در سکوت رسانهای رخ داده است. از میان این قربانیان، ۱۴۵ کودک هستند که نه در زیر آوار، بلکه در انتظار یک لقمه نان جان باختند. استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی، تحقیر آشکار تمامی کنوانسیونهای بینالمللی و اصول بشردوستانه است که جامعه جهانی مدعی حفظ آنهاست. محاصره انسانی و منع ورود کمکهای غذایی، نه یک اقدام نظامی، بلکه نسلکشی سازمانیافته محسوب میشود.
سوال اساسی این است که چرا نهادهای بینالمللی در مقابل این فاجعه ناتوان ماندهاند؟ قطعنامههای متعدد شورای امنیت، بیانیههای محکومیتآمیز سازمان ملل و تجمعات اعتراضی جهانی، در برابر حمایت سیاسی و نظامی قدرتهای بزرگ از رژیم صهیونیستی، به ابزارهای تبلیغاتی بیثمر تبدیل شدهاند.
این ناتوانی نه از فقدان مکانیزمهای حقوقی، بلکه از نبود اراده سیاسی برای اجرای آنها ناشی میشود. نظام بینالمللی که پس از جنگ جهانی دوم با شعار «هرگز دیگر» بنا شد، امروز شاهد تکرار همان جنایاتی است که قرار بود از آنها پیشگیری کند.
غزه، آینهای است که چهره واقعی دوگانگی غرب را نمایان میسازد. حقوق بشر در این معادله، نه یک اصل جهانشمول، بلکه ابزاری انتخابی برای مشروعیتبخشی به سیاستهای دوگانه است. جهانی که برای اوکراین به پا میخیزد، در برابر غزه سکوت میکند؛ تفاوت تنها در رنگ پوست، دین و جغرافیای سیاسی نهفته است.
اما بخش دیگر این معادله، انفعال جهان اسلام است. تفرقه و وابستگی برخی کشورهای اسلامی به قدرتهای غربی، مقاومت فلسطین را در انزوا قرار داده است. اختلافات درونی، مانع از شکلگیری جبههای واحد و موثر شده که بتواند فشار واقعی بر رژیم صهیونیستی وارد کند. این انفعال، خود نوعی مشارکت در جنایت است.
غزه امروز نمادی است از جهانی که در آن انسانها به ارقام تقلیل یافته و رنجهایشان به آمار. فراموشی این آمار، خیانت به حافظه تاریخی بشریت است. مسئولیت جهانیان نه در محکومیت صِرف، بلکه در عمل برای پایان دادن به این تراژدی نهفته است. غزه آزمونی است برای وجدان جمعی بشریت؛ آزمونی که تاکنون در آن شکست خوردهایم.
