روز جهانی همبستگی با فلسطین؛ یادآور شکست نظام بینالملل
امروز، شنبه هشتم قوس/آذر مصادف است با روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین. سازمان ملل متحد در بیستونهم نوامبر ۱۹۴۷ با تصویب قطعنامه تقسیم، سرزمین فلسطین را به دو کشور عربی و یهودی تجزیه کرد و سه دهه بعد، در سالهای ۱۹۷۷ و ۱۹۷۹، همان روز را به عنوان «روز بینالمللی همبستگی با مردم فلسطین» نامگذاری نمود.
این سازمان اکنون، پس از گذشت هشت دهه از آن تصمیم تاریخی، همچنان در تقاطع راهی پیچیده ایستاده است؛ جایی که روزی را همزمان نماد مشروعیتبخشی به اشغال و نماد همبستگی با قربانیان آن تلقی میکند. این تناقض آشکار، خود بیانگر عمیقترین معضل نظام بینالملل در قبال مسئله فلسطین است؛ معضلی که پس از هشت دهه همچنان بلاتکلیف و حلنشده باقی مانده است.
در آن روز تاریخی، مجمع عمومی سازمان ملل با تصویب قطعنامه ۱۸۱، سرزمین فلسطین را به دو دولت عربی و یهودی تقسیم کرد. این تصمیم در حالی به تصویب رسید که یک میلیون و سیصدوپنجاه هزار فلسطینی در برابر ششصدوسی هزار یهودی مهاجر، صاحبان اصلی این سرزمین بودند.
اما منطق تقسیم، به شکلی عجیب برعکس جمعیت عمل کرد؛ به یهودیانی که تنها ۳۳ درصد جمعیت را تشکیل میدادند، پنجاهوشش درصد خاک واگذار شد، درحالیکه عربهای فلسطینی با ۶۷ درصد جمعیت، تنها چهلوسه درصد سرزمین اجدادی خود را دریافت کردند. این معادله ناعادلانه، نخستین گام برای محرومیت تاریخی ملتی بود که تا امروز هم ادامه دارد.
آنچه امروز شاهد آن هستیم، فراتر از آن تقسیم ناعادلانه است. رژیم صهیونیستی نهتنها به مرزهای تعیینشده قانع نشد، بلکه در سال ۱۹۴۸ چهارپنجم اراضی فلسطین را اشغال کرد و در جنگ ۱۹۶۷، کرانه باختری، قدس شرقی، غزه و بلندیهای جولان را نیز به تصرف خود درآورد.
امروز، اسرائیل هشتادوپنج درصد از سرزمینهای تاریخی فلسطین را در اختیار دارد و فلسطینیان تنها بر پانزده درصد باقیمانده، بدون حاکمیت کامل، زندگی میکنند. این آمار، روایت صریح یک اشغال گسترده و روزافزون است که با وجود قطعنامههای متعدد سازمان ملل، همچنان ادامه دارد.
اما فاجعه به اینجا ختم نمیشود. سازمان عفو بینالملل در جدیدترین گزارش خود هشدار داده که نسلکشی در غزه همچنان جریان دارد و ارتش رژیم اسرائیل اکنون پنجاهوهشت درصد از مساحت این نوار باریک را اشغال کرده است. از اکتوبر ۲۰۲۳ تاکنون، بیش از هفتاد هزار فلسطینی جان باختهاند و هزاران نفر در محاصره اقتصادی شدید، قربانی قحطی و نبود امکانات درمانی شدهاند. این رقمها، نشاندهنده یکی از تراژیکترین فصلهای تاریخ معاصر است که جامعه بینالمللی در برابر آن به سکوتی شرمآور دچار شده است.
سازمان ملل در سالهای ۱۹۷۷ و ۱۹۷۹ تصمیم گرفت تا بیستونهم نوامبر را به عنوان روز همبستگی با فلسطین تعیین کند، اما این اقدام نمادین هرگز نتوانست جبرانکننده آن تصمیم تاریخی باشد که امکان اشغال را فراهم ساخت.
در چنین وضعیتی، این روز بیش از آنکه نماد همبستگی باشد، یادآور شکست نظام بینالمللی در برابر ظلم آشکار است. فلسطینیان هنوز نتوانستهاند به حق تعیین سرنوشت، استقلال، حاکمیت و بازگشت آوارگان به خانههایشان دست یابند؛ همان حقوقی که سازمان ملل خود بر آنها تأکید دارد.
فریاد جهانیان در این روز، میتواند صدای درد و رنج ملت مظلوم فلسطین را انعکاس دهد، اما تنها زمانی این فریاد به پیروزی خواهد انجامید که به اراده سیاسی و اقدام عملی تبدیل شود. تا آن زمان، بیستونهم نوامبر همچنان یادآور یک تناقض تاریخی خواهد بود؛ روزی که هم نماد اشغال است و هم نماد همبستگی با قربانیان آن.
نویسنده: سمیعالله حقجو
