چرا استقامت؟

افغانستان در دل تاریخ خود، روایت‌هایی بزرگی از عظمت و پیروزی را در خود جای داده است. این سرزمین کهن که روزگاری مهد دانشمندان و بزرگمردان تاریخ بود، امروز در میانه طوفانی از بحران‌های چندلایه قرار دارد. اما در این میان، یک واژه همچون نقطه عطف تاریخ این سرزمین بارها و بارها تکرار شده است؛ «استقامت».

سوال اساسی این است که چرا استقامت؟ چرا باید در برابر موج‌های مخرب ایستاد؟ و چرا نباید تسلیم شد؟

از کابل تا بدخشان، از زابل تا بلخ و هرات و قندهار، هر وجب از این خاک داستان مقاومت را روایت می‌کند. موقعیت استراتژیک افغانستان در قلب آسیا که آن را به پل ارتباطی میان تمدن‌ها تبدیل کرده، همواره طمع امپراتوری‌ها را برانگیخته است. در قرن نوزدهم، انگلیسی‌ها با تمام قدرت خود به این سرزمین تاخته‌اند؛ در قرن بیستم، شوروی سابق با ماشین جنگی خود وارد شد و در قرن بیست‌ویکم نیز این سرزمین صحنه بازی‌های ژئوپولیتیک قدرت‌های بزرگ بوده است.

اما آنچه تاریخ به خاطر می‌سپارد، نه قدرت متجاوزان، بلکه ایستادگی مردمانی است که با اراده‌ای آهنین از دین، وطن و ناموس خود دفاع کردند. این استقامت از عمق باوری بود که آزادی و عزت را بر هر چیز دیگری ارجح می‌دانست.

اما افغانستان زمانی به سیر نزولی خود وارد شد که تخم نفاق در میان مردمانش کاشته شد. استعمارگران با هوشمندی شیطانی، از هر راهی برای تضعیف وحدت اسلامی و ملی این سرزمین استفاده کردند. جنگ‌های داخلی، تقسیم‌بندی‌های قومی و مذهبی و فساد ساختاری، همگی ثمره این نقشه‌های شوم بودند.

امروز افغانستان در باتلاق بحران و بی‌ثباتی فرو رفته است. فقر، بیکاری، مهاجرت، محرومیت از آموزش و دیگر نابسامانی‌ها و محدودیت‌های اجتماعی بخشی از چهره تلخ این واقعیت است. اما آیا این پایان راه است؟

خیر. تاریخ نشان داده که افغانستان هرگاه به ورطه سقوط نزدیک شده، با استقامت و ایستادگی مردمان خود دوباره برخاسته است. امروز نیز این استقامت است که می‌تواند کلید گشایش تنگناها باشد.

استقامت در برابر تحمیل و استبداد؛ استقامت در حفظ ارزش‌های انسانی و اسلامی؛ استقامت در پیگیری حقوق محرومان؛ استقامت در مطالبه عدالت و آزادی؛ و استقامت در باور به تغییر.

ما باور داریم که تغییر واقعی از ذهن‌ها آغاز می‌شود. تا زمانی که مردم افغانستان به توان خود ایمان نداشته باشند، هیچ نیروی خارجی نمی‌تواند آنها را نجات دهد. اما هنگامی که این باور شکل بگیرد، هیچ قدرتی نمی‌تواند مانع رشد و توسعه این سرزمین شود.

استقامت در اینجا به معنای ایستادن در برابر موانع، امید داشتن در تاریک‌ترین شب‌ها و باور به فردایی روشن‌تر و شکوفاتر است. افغانستان با همه مرارت‌ها و رنج‌هایش، سزاوار این استقامت است. چرا که این سرزمین نه تنها میراث گذشتگان ماست، بلکه امانتی است که باید سالم به نسل‌های آینده تحویل دهیم.

با این همه، استقامت کنیم، چرا که جز این راه دیگری نداریم. استقامت کنیم، چرا که افغانستان شایسته بهتر از این است و بالاخره استقامت کنیم، چرا که تاریخ ما سرشار از پیروزی‌های حاصل از همین استقامت است.