زنان افغانستان؛ از خانهنشینی تا افتخارات جهانی
در روزهای اخیر، دو زن افغانستان با کسب افتخارات بینالمللی، پرچم افغانستان را بار دیگر در مجامع بینالمللی به اهتزاز درآورند و توجه جامعه جهانی را نسبت به زنان این کشور جلب کردند.
به گزارش خبرگزاری استقامت، سمیرا اصغری، دختری از منطقه دوردست ولایت میدانوردک و بزرگشده کابل که سابقه عضویت در تیم ملی فوتسال زنان را در کارنامه خود دارد، به تازگی برای دومینبار عضویت هشت ساله کمیته بینالمللی المپیک را با اکثریت آرا به دست آورد.
او که در صدوچهلوپنجمین نشست سالانه کمیته بینالمللی المپیک در شهر میلان ایتالیا اشتراک کرده بود، به نمایندگی از افغانستان بهعنوان عضو مستقل این کمیته انتخاب شد.
به دنبال این موفقیت، سمیرا اصغری ابراز امیدواری کرد که عضویت او در این کمیته، در راستای حمایت و حفاظت از ورزشکاران جهان به خصوص فعالان ورزشی افغانستان، موثر واقع شود.
همزمان با این، زرقا یفتلی، فعال حقوق زن افغانستان نیز در یک مراسم رسمی که در امارات متحده عربی برگزار شده بود، جایزه بینالمللی «زاید برای همبستگی انسانی ۲۰۲۶» را دریافت کرد.
خانم یفتلی در خصوص دریافت این جایزه بینالمللی اظهار کرده که او این انتخاب را نه بهعنوان تقدیر از یک فرد، بلکه بهعنوان ارجگذاری به یک مسیر جمعی و تاریخی میداند؛ مسیریکه زنان افغانستان سالهاست با شجاعت، ایستادگی و هزینههای سنگین در آن گام برداشتهاند.
به گفته خانم یفتلی، دریافت این جایزه پیام روشن به جهان میرساند که تلاشهای زنان و دختران افغانستان حتی در دشوارترین شرایط، دیده و شنیده میشود و شایسته حمایت و همبستگی جهان است.
حامد کرزی، رییسجمهور سابق افغانستان و فعالان اجتماعی، افتخارات زنان افغانستان را امیدوارکننده دانستند و برای آنها آرزوی موفقیت کردهاند.
سمیرا اصغری و زرقا یفتلی در شرایطی به افتخارات بینالمللی دست مییابند که زنان و دختران افغانستان در حاکمیت طالبان بهشدت منزوی و در خانههایشان زندانی شدهاند.
طالبان از بدو ورود به کابل و تشکیل حکومت در نخستین روزهای حکومتداری، زنان را از آموزش، کار و رفتوآمدهای اجتماعی منع کرد و این ممنوعیت، پیامدهای جبرانناپذیری بر زنان و دختران وارد کرد.
پیامدهای این محدودیتها، فقط در حوزه زنان و دختران افغانستان محدود نمانده، بلکه مقامهای طالبان را نیز در سطح بینالمللی آسیب زده است؛ قطع کمکهای بینالمللی، عدم به رسمیت شناختن طالبان و انزوای بیسابقه جهانی افغانستان از مهمترین پیامدهای این محدودیتها است.
هرچند جامعه جهانی، سازمانهای بینالمللی و متحدان منطقهای طالبان بارها خواستار انعطافپذیری طالبان در زمینه به رسمیت شناختن حقوق زنان شدهاند، اما در بیش از چهار سال گذشته، نه تنها این خواستهها مورد پذیرش قرار نگرفته، بلکه محدودیت و سرکوب زنان با گذشت زمان شدیدتر شده است.
