دانشجویان افغانستان «جوانگرایی» را برای کاهش مشکلات اقتصادی پیشنهاد میکنند
گروهی از دانشجویان دانشگاههای افغانستان «جوانگرایی» را راه حل اساسی بحرانهای اجتماعی و اقتصادی افغانستان پیشنهاد میکنند و میگویند که با نقش دادن به جوانان و دانشجویان، با انبوه مشکلات به ویژه فقر و بحران اقتصادی مبارزه نمود.
به گزارش خبرگزاری استقامت، غلام احیا رسولی، دانشجوی دانشکده زراعت دانشگاه بامیان میگوید که نیروی دانشگاه به عنوان کتله بزرگی از جامعه افغانستان و سرمایه ملی این کشور، از توانایی و ظرفیت کافی برای حل چالشها برخوردار هستند.
آقای رسولی به خبرنگار استقامت افزود که دانشجویان و در مجموع نیروی دانشگاهی به عنوان عناصر کارآمد در امر مبارزه با بحرانها از جمله فقر و خلاقیت در ایجاد اشتغالزایی، تاثیرگذار هستند، اما در افغانستان این موضوع طی سالهای گذشته و تاکنون کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
این دانشجو در ادامه گفت: «دانشگاههای افغانستان معمولا در بخش تئوری آموزش میبینند و تحصیل میکنند، تا عملی. برای همین دانشجویان پس از فراغت بیسرنوشت میمانند و به فعالیتهایی رو میآورند که با رشته تحصیلیشان مطابقت ندارد.
او تاکید ورزید که دانشگاهیان نیروی مهم هر جامعه هستند و حمایت از این نیرو باید در اولویت دولت افغانستان قرار گیرد؛ زیرا هر سال با فراغت دانشجویان گراف بیکاری بلند میرود و در واقع این باعث شده که جوانان و تحصیلکردگان احساس ناامیدی کنند.
از سوی هم، سیدجاوید حسینی، یکی از دانشجویان بلخ است که حدود دو ماه پیش از دانشکده انجنیری دانشگاه این ولایت فارغ شده است. او در این مورد میگوید: «من تازه از دانشگاه فارغ شدهام. اما در دوره دانشجویی و حتی قبل از آن به شغل خیاطی مصروف بودم و تاحالا دارم به خاطر مشکلات اقتصادی و تامین نیازهای اولیه، ادامه میدهم.»
جاوید با بیان اینکه او چالش بیکاری در افغانستان را درک میکند، اظهار داشت که به عنوان یک انجنیر/مهندس ساختمانی در شرایط فعلی نمیتواند آینده خود را ایدهآل ترسیم کند.
به گفته او، با اینکه ساختوساز در افغانستان همانند سایر کشورها وجود ندارد، اما همین ساختوساز اندک هم با طراحی مهندسان خارجی صورت میگیرد.
این در حالی است که مدیریت ادارات اجرایی افغانستان -چه در دوران بیست ساله گذشته و چه در شرایط کنونی تحت حکومت طالبان- بیشتر بر اساس روابط قومی، قبیلهای و سیاسی شکل گرفته است. در چنین فضایی، جوانان تحصیلکرده و متخصص، کمترین فرصت را برای مشارکت موثر در اداره امور کشور یا ارائه خدمات تخصصی داشتهاند. این رویکرد نهتنها استعدادهای جوان را به هدر داده، بلکه موانع جدی در برابر توسعه پایدار و حل بحرانهای اقتصادی و اجتماعی ایجاد کرده است.
فقر و بحران اقتصادی افغانستان؛ مردم: نگران زمستان پیش رو هستیم
